A Decade

 

முதல் குறும்புதினம்!

எனது முதல் கதை eBook வடிவில் Amazon தளத்தில்!

https://www.amazon.in/dp/B07NCH1MRQ


இந்தியாவிற்கு வெளியே இருக்கும் அன்பர்கள் அவரவர் பகுதியிலுள்ள Amazon தளத்தில் 'பேழை' அல்லது 'pezhai' என தேடலாம்

https://www.amazon.com/dp/B07NCH1MRQ

தவறாமல் தங்களின் விமர்சனங்களை Amazon தளத்தில் பதிவு செய்யவும். Amazon நடத்தும் 'Pen to Publish' போட்டியில் எனது இந்த நூல் இருக்கிறது அதனால் உங்களின் மதிப்பீடு அதற்கு பெரிதும் உதவும்! நன்றி!

நல்லை அல்லை

நவிரம் துளைக்கும்
கதிர் மழை
ஞாயிறே நீ
நல்லை அல்லை

இணை சுடும்
வெயில் போர்வை
ஆதவனே நீ
நல்லை அல்லை

நல்இரவு குளிர்விரட்டி
தீம்பகல் புகுத்தும்
பகலவனே நீ
நல்லை அல்லை

துளி துளைத்து
வான்வில் வறையாய்
கதிரே நீ
நல்லை அல்லை

இழப்போம்

பேராசை இழப்போம்
பெரும்ஆசை இழப்போம்

அசுரம் இழப்போம்
அறியாமை இழப்போம்

வாட்டம் இழப்போம்
வேதனை இழப்போம்

மிடிமை இழப்போம்
அடிமை இழப்போம்

அச்சம் இழப்போம்
நேர்எதிர்மை இழப்போம்

எல்லைகள் இழப்போம்
எதிரிகள் இழப்போம்

வறுமை இழப்போம்
இன்மை இழப்போம்

மாசு இழப்போம்
மடமை இழப்போம்

கயமை இழப்போம்
குழப்பம் இழப்போம்

வன்மம் இழப்போம்... தோழர்களே

நாம் துன்பம் இழப்போம்!

நம்பிக்கை

வேலியோ சரிந்தது
மேய்ந்தவரோ தீர்ப்பாளர்

நெருப்பிற்கு உடல் வார்த்தோம்
விடுதலைக்கு உயிர் வார்த்தோம்

விண்ணிடம் கேட்டோம்
மண்ணிடம் மன்றாடினோம்

விண்ணும் காக்கவில்லை
மண்ணும் மடுக்கவில்லை

தட்டினோம் ஞாலத்தின் கதவுகளை
திறந்தன சன்னல்கள் தடுப்புகளோடு

அறத்தினும் முக்கியமாம் புவிஅரசியல்
நியாயத்தினும் அவசியமாம் வாணிபம்

கனவுகளை சிதைத்தீர்
உரிமைகளை தடுத்தீர்

எத்தனை நாடகம்
எத்தனை ஏமாற்றம்

எத்தனை துரோகம்
எத்தனை வஞ்சகம்

இத்தனை கழிப்பிலும்
இத்தனை அழிப்பிலும்
இன்னும் கனன்றுகொண்டுதானிருக்கிறது
எம் நம்பிக்கை... ஈழம்!






  

மழலை

அவன் உதிர்க்கும் புன்னகையில்
உதிர்ந்து போகின்றன
என் குழப்பங்கள்...

அவன் வீசும் பார்வையில்
வீசி எறியப்படுகின்றன
என் வலிகள்...

அவன் முறிக்கும் சோம்பலில்
முறிந்து போகின்றன
என் அயர்வுகள்...

எழு ஞாயிறு

 

அவன் இதழ் தொட்டு எழும் என் விடியல்கள்
அவன் பார்வை தொட்டு எழும் என் இமைகள்
அவன் மேனி தொட்டு எழும் என் பகல்கள்
அவன் புன்னகை தொட்டு எழும் என் காலைகள்
அவன் விரல் தொட்டு எழும் என் ஞாயிறுகள்

எழு ஞாயிறு எழு
என் ஞாயிறு எழுந்துவிட்டான்...

நவிரம்

வையகம் காத்திருக்கின்றது உன் பாதம் தாங்க

தென்றல் காத்திருக்கின்றது உன் சுவாசம் ஏந்த

வெளியது காத்திருகின்றது உன் ஆச்சர்யங்கள் சேர்க்க

இயலது காத்திருகின்றது உன் வியப்புகள் அடுக்க

பூக்கள் காத்திருகின்றன உன் வாசம் வீச

கவிதைகள்  காத்திருக்கின்றன உன் வரிகள்  ஏற்க

நிகழ்வுகள் காத்திருக்கின்றன உன் கனவுகள் சேர்க்க

கனவுகள்  காத்திருக்கின்றன உன் காலங்கள் கோர்க்க

சிகரங்கள் காத்திருக்கின்றன நீ நவிரம் தொட

யாவரும் காத்திருக்கிறோம் மழலை உன் மெய் கான

முகை

அரும்பாய் தோன்றி

மொட்டாய் உருவெடுத்து 

முகையாய் பிறந்தவனே

மலர்வாய் அலர்வாய்

அலராய் என்றும் மனம்வீசுவாய்

நிழற்படம்

உன் அசைவுகள் கைதாகி நிற்க
உன் எண்ணங்கள் சிறைபட்டு கிடக்க
உன் நிகழ்வுகள் உறைந்து போக
உன் நிழல்கூட மறைந்து ஓட
உன் விழி சொல்லும் கதைகள் இமைகளில் தேங்க
உன் இதழ் தவழும் புன்னகையும் முடிவிலியில் சேர

இவையனைத்தும் ஒருங்கே, இதோ நான் இரசிக்க
வெட்கி நெகிழ்கிறது காற்றில், அதோ உன் நிழற்படம்

நமது...

கவிதைகளில் இது அரிது,
கனவுகளில் இது புதிது,
நினைவுகளில் இது இனிது,
நிகழ்வுகளில் இது அழகு,
வரிகளில் இது கடிது,
உணர்வுகளில் இது மிருது,
பதிவுகளில் இது வடிவு,
கற்பனைகளில் இது பெரிது,
மெய்களில் இது வலிது...

இறந்துபோன காலம் அது எனது,
கடந்துபோகும் காலம் இது உனது,
இனிவரும் காலம்... அது நமது!

நதி...

இருவேறு ஆறுகளாய்
பயணித்த வெள்ளம்

ஒரே நதியாய்

இணையும் நன்நாளில்...

'

'தீதும் நன்றும்
பிறர்தர வாரா'

'

தீதாய் நிற்கும் கற்களை

நதி அடித்துச்செல்லட்டும்

'

வழிமறிக்கும் பாறைகளை

நதி மோதித்தாண்டட்டும்

'

இடைவரும் மலைகளை
நதி விட்டுவிலகிச்செல்லட்டும்
'

அரணாய் நிற்கும்

கரைகளாகும் பந்தங்களை

நதி சோலையாக்கித்தழுவட்டும்

'

இதுவே நதியாகிய

வாழ்க்கை பயணத்தின்

சாராம்சமாயாகட்டும்...
'

மணவாழ்வில் அடியெடுத்து வைத்திருக்கும் அருமை தோழமைக்காய்...

நான்... அலை

யுகங்கள் பல கடந்துவந்தேன்,
தேடல் இன்னும் தொடர

தோன்றலும் கறைதலும்
மீண்டும் பிறத்தலும் பின்
மறைதலுமாய் காலனை
வென்றுவந்தேன், என்
தேடல் இன்னும் தொடர

பஞ்சபூதங்களின் குழந்தை நான்,
பின்னே கடல்
முன்னே மணல்
நடுவே என் பயணம்,
இல்லா சுவடுகள் தேடி

மீண்டும் பிறந்து வந்தேன்
கரையில் கறைய, என்
தேடல் இன்னும் தொடர...

பகடி

இருள்முகம் கொண்டு புதுநிலவு

கருமை போர்த்திய நீலவானில்

தவழும் இப்பொழுதில் பால்வீதி

கண்டு கிடக்கிறேன்...

முன்தின இரவின் கனவொன்றில்

வென்தாரிகை கருந்திரை கிழித்துவந்து

மறுஇரவில் கதைத்திருப்பதாய் உரைத்ததால்

வெளிகண்டு கிடக்கிறேன்...

அதோ அவள்! கீற்றாய் மறைந்தாள்

உதிக்கும்முன் கறைந்தது புன்னகை

அதோ அங்கே, இதோ இங்கே
அங்கிங்கெனாதபடி திரைகிழிசல்களாய் மிளிர்கிறாள்

அவள் லீலைகள் கண்டுவியக்கிறேன்!

அவள் களிகண்டு கிடக்கிறேன்,

அவள் வாக்கு வெறும் பகடி என்றறியாது...

'

'

P.S: சில தினங்களுக்கு முன் நிகழ்ந்த 'Leonoid' வின்கற்கள் பொழிவை எண்ணி கிறுக்கியது

இலையுதிரா காலம்

முடிவற்ற கரைதனில்

மீய்ந்துகிடக்கும் அலைகளை

அள்ளி பருகுகிறேன்

தீர்வதாயில்லை தாகம்

கவிதைகள் சேகரித்த

காகிதங்கள் எரித்து

அனல் சேர்க்கிறேன்

காய்வதாயில்லை குளிர்

அரிமாவாய் வென்ற

இரைதனை காகமாய்

கொத்தி உன்கிறேன்

அடங்குவதாயில்லை பசி

ஆழிப்பேரலைகள் சுமக்கும்

சூராவளி காற்றாய்

பலம்கொண்டு ஈர்க்கிறேன்

உதிர்வதாயில்லை இந்த சிற்றிலை!

கனவுகள்

இமைகள் வழியே

வழிந்து நிற்கும் க‌ன‌வுகளை

தலை‌ய‌னை வழியே

ஒழுகவிட்டு விழிக்கிறேன்

ச‌ன்னல் திறைவிலக்கி

கதிரவனின் ஒளிகொண்டு

அறையில் நிரம்பியிருக்கும்

இருள் துடைத்தெடுக்கிறேன்

ஆதவனின் கரம்பட்டு

மலரும் பூக்கள்

வாடையற்றுகிடக்கும் காற்றை

மணம்வீசும் தென்றலாய் மாற்ற‌

புன்னகைக்கிறேன்

இமைக்கும் பொழுதில்

நிகழ்ந்து போகும் நிகழ்வுகள்

வெற்றிரவுகளில் இமைகளுக்குள்

வந்து வழிந்து நிற்கின்றன‌

சில நினைவுகள் இப்படித்தான்

சில நிகழ்வுகள் இப்படித்தான்

சில கனவுகள் இப்படித்தான்

இமைதட்டும் சிறுநொடிக்குள்

இதழ்மலர்ந்து மறைகின்றன‌...

இடைவெளி...

வடிவமைத்த‌ எழுத்துக்கள்

கோர்த்தமைத்த வார்த்தைகள்

சேர்ந்தமைத்த‌ வரிகள்

நிரம்பமைந்த கவிதை

சுமந்த வெள்ளைத்தாள்

தாங்கிய தென்றலில்

படரும் சுகந்தத்தை

உரிமைகொண்டாடும் மலர்கள்

ஏந்திய முன்பனிகளை

செங்கதிரால் மெல்ல உருக்கும்

அதிகாலை ஆதவனின்

அழகிய உதயம் கண்டு

மறந்துவிட்டிருந்தது நிகழ்வுகளை மட்டுமல்ல‌

நிறைந்திருக்கும் நினைவுகளையும்தான்...

நிலவிற்கு ஓர் பயணம்!

சந்த்ரயான் (நிலவு ஊர்தி) வெற்றிகரமாய் அக்டோபர் 22, 2008 அன்று இந்திய விண்வெளி ஆராய்ச்சி நிலையமதனால் விண்ணில் செலுத்தப்பட்டு, மேலும் Moon Impact Probe முலமாய் குழந்தைகள் தினமன்று திரு. அப்துல் கலாம் அவர்களின் யோசனைப்படி நம் தேசியகொடியை நிலவின் முகம்தனில் பதித்தாகிவிட்டது.

வெற்றிகரமாய் இதை சாதித்த இஸ்ரோவை தலைவணங்குகிறேன். இந்த முயற்சியை எண்ணி இரண்டு வருடங்கள் முன்பு பதிவிட்ட ஓர் பதிவை நான் நினைவுகொள்ள விரும்புகிறேன். மென்மேலும் சாதனைகள் தொடர ஆசைகொள்கிறேன்.

எதிர்பார்த்தல்

வண்டுகளற்ற கானகத்தில்

மலரும் பூவாய்,

விடியல் கடந்த

முன்தினமொன்றில்

புலர்ந்து கிடக்கிறேன்

கரைதனில் முகம்புதைக்கும்

அலைகளின் நுரைகளாய்,

துடிப்புகள் அதிர‌

மணல் கூட்டில்

நித்திரை பயில்கிறேன்

நிறமிழந்து வண்ணம்கொண்ட‌

சருகுகள் சாலையோரமாய்

வரவுகளேற்க,

நொறுங்கும் ஒலிகளில்

வ‌லிக‌ள் தொலைக்கிறேன்

இறகினும்மெல்லிய தாள்

சுமந்துவந்த கவிதையில்

மனதின் அறைகள் கனக்க‌,

உறையும் நொடிகளில்

உருகுபனியாகிறேன்

இன்று பிரியும்தினம் கேட்கபடுகிறேன்,

நான் இறக்கும்தினமறியேன்

வேண்டுமெனில் துறக்கும்தினம்

குறித்துவைக்கிறேன் கேள்!

என்ன இல்லை?

என்ன இல்லை இங்கே

என் என்னைத் தவிர

என்ன இல்லை இங்கே

என் எண்ணம் தவிர

என்ன இல்லை இங்கே

என் அன்னைத் தவிர

என்ன இல்லை இங்கே
அந்த அன்பைத் தவிர

'

என்ன இல்லை இங்கே

அந்த கனவைத் தவிர

'

என்ன இல்லை இங்கே

அந்த நினைவைத் தவிர

'

என்ன இல்லை இங்கே

அந்த நொடியைத் தவிர

'

என்ன இல்லை இங்கே
என் கவிதைத் தவிர

என்ன இல்லை இங்கே
இந்த தனிமைத் தவிர


யாதுமாகி நீக்கமற
ஏதுமற்று நிறைந்திருக்குமிந்த
நிகழ்வென்னும் முடிவிலியின்
வியாபித்தலால் இயலே சொல்
என்ன இல்லை இங்கே
என் என்னைத் தவிர?

('லுக்காசுப்பி (கண்ணாமூச்சி)' எனும் 'இரங் தே பஸந்தி' பாடலின் பாதிப்பில் கிறுக்கியது. முக்கியமாக அதில் வரும் 'இங்கே அனைத்தும் இருக்கின்றன இருந்தும் தாயே உணருகின்றேன் நீயின்றி தனிமையாய்' என்ற வரிகள், சொல்லத்தேவையில்லை இரஹ்மானின் இசையில்!)